Godzina święta adoracji

Godzina święta adoracji eucharystycznej jest jedną z najstarszych i najbardziej centralnych form katolickiej modlitwy — trwałej, cichej modlitwy w rzeczywistej obecności Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, wystawionym w monstrancji na ołtarzu. Praktyka czerpie bezpośrednio ze sceny ewangelicznej w Getsemani: Chrystus pyta swoich apostołów: «Tak, jednej godziny nie mogliście czuwać ze mną?» (Mt 26,40). «Jedna godzina» nie jest arbitralną długością — to wyraźna prośba Pana w nocy Jego męki, a katolicka Godzina święta odpowiada bezpośrednio na tę prośbę. Praktyka dewocyjna trwałej adoracji eucharystycznej skrystalizowała się w okresie kontrreformacji i otrzymała szczególny impuls dzięki objawieniom Najświętszego Serca świętej Małgorzacie Marii Alacoque w Paray-le-Monial (1673-1675); Chrystus konkretnie poprosił Małgorzatę Marię o godzinę wynagrodzenia w Jego obecności każdego czwartku w nocy, na pamiątkę Konania w Ogrójcu. Godzina święta stała się centralna dla «Apostolstwa Modlitwy» (założonego w 1844 roku) i była szeroko głoszona w XX wieku przez Czcigodnego Fultona Sheena (1895-1979), który słynnie zobowiązał się do Godziny świętej każdego dnia swojego kapłańskiego życia — ponad 60 lat — i każdą łaskę swojej posługi przypisywał tej godzinie. Dziś w tysiącach parafii na całym świecie działają kaplice wieczystej adoracji eucharystycznej, obsadzone przez świeckich wolontariuszy, którzy zobowiązują się do konkretnych godzin przez noc i dzień, aby Chrystus nigdy nie pozostał sam w swoim wystawionym Sakramencie. Godzina święta jest odpowiednia dla: każdego trwałego wstawiennictwa, zwłaszcza o uzdrowienie, nawrócenie lub rozeznanie powołania; wynagrodzenia za grzech (własny lub świata); suchości duchowej; przygotowania do ważnych decyzji życiowych; dziękczynienia po otrzymaniu łaski. To modlitwa, którą Sheen nazywał «tajemnicą każdego kapłana, który stał się świętym».