Nowenna do świętej Teresy od Dzieciątka Jezus

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza — lepiej znana jako Teresa z Lisieux lub «Mały Kwiatek» — była zakonnicą bosych karmelitanek, która wstąpiła do klasztoru w Lisieux w Normandii w wieku piętnastu lat i zmarła na gruźlicę w wieku dwudziestu czterech (1873-1897). Jej duchowa autobiografia, Dzieje duszy, została opublikowana wkrótce po jej śmierci i szybko stała się jedną z najczęściej czytanych książek katolickich epoki nowożytnej. Z mroku prowincjonalnego klasztoru nauczała tego, co nazwała Małą Drogą: ufności w miłosierną miłość Boga wyrażoną w najmniejszych aktach codziennej wierności, zamiast w heroicznych zewnętrznych wyczynach. «Spędzę moje niebo, czyniąc dobro na ziemi», słynnie obiecała; «sprawię, że spadnie deszcz róż». Tradycja «deszczu róż» — przekonanie, że wstawiennictwo uzyskane przez świętą Teresę często towarzyszy nieoczekiwana róża, dosłowna lub symboliczna — kształtowała katolicką cześć do niej od tamtej pory. Została kanonizowana przez papieża Piusa XI w 1925 roku, ogłoszona Patronką Misji w 1927 roku (mimo że nigdy nie opuściła klasztoru) i ogłoszona Doktorem Kościoła przez papieża świętego Jana Pawła II w 1997 roku — jedną z zaledwie czterech kobiet tak nazwanych, obok świętych Teresy z Avili, Katarzyny ze Sieny i Hildegardy z Bingen. Jej wkład doktrynalny to teologia dzieciństwa: ewangeliczna nauka, że trzeba stać się jak małe dziecko, by wejść do Królestwa (Mt 18,3), otrzymując trwałą, kontemplacyjną artykulację. Nowenna do świętej Teresy jest odpowiednia dla: rozeznania powołania zakonnego lub świeckiego, powrotu do zdrowia z choroby (jej własna gruźlica była znoszona z wielkim cierpieniem), suchości duchowej, nawrócenia dalekich ukochanych osób (modliła się nieustannie za Pranziniego, skazanego mordercę, jako swojego «pierwszego dziecka»), i każdego momentu, gdy dusza wyczuwa swoją własną małość wobec wielkiej potrzeby.