Biblioteka modlitw

Litania do świętego Józefa jest jedną z sześciu litanii zatwierdzonych przez Stolicę Apostolską do publicznego użytku liturgicznego w obrządku łacińskim. Powstawała stopniowo w XVII i XVIII wieku w miarę pogłębiania się nabożeństwa do świętego Józefa w całym świecie katolickim; otrzymała formalne magisterialne zatwierdzenie od papieża świętego Piusa X 18 marca 1909 roku, w wigilię uroczystości świętego Józefa, jako Oblubieńca Maryi, przybranego ojca Jezusa i Patrona Kościoła Powszechnego. Struktura litanii odpowiada wzorcowi innych zatwierdzonych katolickich litanii: otwarcie Kyrie, inwokacja trynitarna, a następnie długa sekwencja wezwań kierowanych do świętego Józefa pod różnymi tytułami, z każdym z odpowiedzią «Módl się za nami»: «Sławny potomku Dawida», «Światło patriarchów», «Oblubieńcze Bogarodzicy», «Czysty Stróżu Dziewicy», «Żywicielu Syna Bożego», «Troskliwy obrońco Chrystusa», «Głowo świętej Rodziny», «Józefie najsprawiedliwszy», «Józefie najczystszy», «Józefie najroztropniejszy», «Zwierciadło cierpliwości», «Miłośniku ubóstwa», «Wzorze pracujących», «Ozdobo życia rodzinnego», «Opiekunie dziewic», «Filaru rodzin», «Pociecho strapionych», «Nadziejo chorych», «Patronie umierających», «Postrachu duchów piekielnych», «Opiekunie Kościoła świętego». W maju 2021 roku, w związku z Rokiem świętego Józefa (grudzień 2020 - grudzień 2021) i listem apostolskim Patris Corde, papież Franciszek formalnie dodał siedem nowych wezwań do litanii, zaczerpniętych bezpośrednio z języka Patris Corde: «Opiekunie Odkupiciela», «Sługo Chrystusa», «Sługo zbawienia», «Wsparcie w trudnościach», «Patronie wygnańców», «Patronie strapionych» i «Patronie ubogich». Te dodatki odzwierciedlają specyficzne pastoralne ujęcie Franciszka świętego Józefa jako wzoru dla ojców, robotników i marginalizowanych we współczesnym świecie.

święty Józef

Litania Zaufania to nowoczesna katolicka litania skomponowana około 2010 roku przez Siostrę Faustinę Marię Pię, SV, ze zgromadzenia Sisters of Life — wspólnoty zakonnej założonej w 1991 roku przez kardynała Johna O'Connora z Nowego Jorku, aby służyć kobietom w ciąży znajdującym się w kryzysie i świadczyć o świętości każdego ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Litania powstała z wewnętrznego zmagania siostry Faustyny Marii Pii z zaufaniem — konkretnie ze splotem lęków, które unoszą się pod powierzchnią współczesnego katolickiego życia: lęku przed niebyciem kochanym, przed porzuceniem, przed byciem rozczarowaniem, przed niemożnością wybaczenia sobie samemu, przed niezdolnością do miłości. Litania nazywa każdy z tych lęków po kolei («Od lęku przed zapomnieniem…» / «Od lęku przed niebyciem kochanym…») i prosi o wyzwolenie z odpowiedzią «wybaw mnie, Jezu». Drugi ruch litanii wymienia dwadzieścia prawd o Jezusie, którym modlący się ma się powierzyć: «Że nieustannie podtrzymujesz mnie w istnieniu… Że mnie kochasz… Że mnie widzisz…». Do każdej odpowiedź brzmi «Jezu, ufam Tobie». Litania rozprzestrzeniła się wiralnie w polskiej katolickiej pastorze młodzieżowej, w grupach kobiet i w mediach społecznościowych — to jedna z najczęściej udostępnianych katolickich modlitw lat 2010 i 2020. Sisters of Life publikują ją swobodnie na swojej stronie (sistersoflife.org) do użytku osobistego i parafialnego. Jest właściwa dla: lęku i splotu współczesnych zmagań ze zdrowiem psychicznym, które przejawiają się jako lęk przed niegodnością; powrotu ze skrupulozji duchowej; pierwszych dni trudnej diagnozy; żałoby; trudności finansowych; i każdej chwili, gdy wierzący zauważa, że działał z lęku, a nie z wiary.

Siostra Faustyna Maria Pia, SV (Sisters of Life — autorka)

Litania Loretańska jest najstarszą i najukochaniej szą maryjną litanią Kościoła łacińskiego. Bierze swoją nazwę od Świętego Domku w Loreto we Włoszech. Papież Sykstus V formalnie zatwierdził litanię w 1587 roku. Polska tradycja Nabożeństw Majowych — codziennie w maju przed obrazem Matki Bożej — ma w sobie Litanię Loretańską jako centralną modlitwę. W ciągu wieków papieże dodawali wezwania, ostatnio Franciszek dodał «Matko Miłosierdzia», «Matko Nadziei», «Pociecho Migrantów» (2020).

Najświętsza Maryja Panna

Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa jest jedną z sześciu litanii zatwierdzonych przez Stolicę Apostolską. Skomponowana w 1718 roku przez siostrę Joannę Magdalenę Joly z Zakonu Wizytek w Dijon. Papież Leon XIII zatwierdził litanię formalnie do publicznego użytku liturgicznego 2 kwietnia 1899 roku — w tym samym roku poświęcił całą ludzkość Najświętszemu Sercu w encyklice Annum Sacrum. Litania jest zbudowana z trzydziestu trzech wezwań odpowiadających trzydziestu trzem latom ziemskiego życia Chrystusa. Na każde wezwanie odpowiada się «Zmiłuj się nad nami».

Najświętsze Serce Pana Jezusa

Litania do Wszystkich Świętych jest najstarszą i najuroczystszą litanią w Kościele katolickim. Jej korzenie sięgają pierwszych wieków — fragmenty formy pojawiają się w siódmowiecznych zachodnich księgach liturgicznych, a papież Grzegorz Wielki ustanowił wielkie procesje litanijne Rzymu w 590 roku, prosząc wiernych, aby wezwali świętych po imieniu w błaganiu podczas zarazy. Litania stała się częścią liturgii chrzcielnej Wigilii Paschalnej najpóźniej w VIII wieku. Jej obecny tekst rytu rzymskiego został formalnie ustalony przez papieża Piusa V w 1568 roku i zrewidowany w posoborowej reformie liturgicznej (1969). Struktura rozwija się w pięciu głównych ruchach: (1) Wezwania Kyrie eleison i prośby trynitarne; (2) wielkie wyliczenie świętych po imieniu — najpierw Najświętsza Maryja Panna, następnie archaniołowie (Michał, Gabriel, Rafał), patriarchowie i prorocy (Abraham, Mojżesz, Eliasz, Jan Chrzciciel), apostołowie i ewangeliści (Piotr, Paweł, Andrzej, Jan, Jakub, itd.), męczennicy (Szczepan, Wawrzyniec, Polikarp, Ignacy z Antiochii, Cyprian, Sebastian, Agata, Agnieszka), biskupi-wyznawcy i doktorzy (Atanazy, Bazyli, Grzegorz, Augustyn, Hieronim, Ambroży), założyciele i dziewice (Antoni Pustelnik, Benedykt, Franciszek, Dominik, Katarzyna ze Sieny, Teresa z Avili); (3) prośby o uwolnienie («Od wszelkiego zła, wybaw nas Panie»); (4) prośby błagalne («Abyś nami rządził i zachował twój święty Kościół, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas»); (5) końcowe Agnus Dei i kolekta. Litania jest jedną z głównych modlitw katolickiej liturgii i jest używana w: Wigilii Paschalnej (podczas Liturgii Chrztu), chrztach Wielkiej Soboty, święceniach kapłańskich i biskupich (kandydaci leżą krzyżem, podczas gdy zgromadzony Kościół śpiewa nad nimi litanię), Obrzędzie Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych (OCWD) w Obrzędzie Wybrania, poświęceniu kościoła, konsekracji ołtarzy i składaniu ślubów zakonnych. Jest również zwyczajem w wielu parafiach w uroczystość Wszystkich Świętych (1 listopada), na pogrzebach kapłanów i osób zakonnych, w chwilach poważnej publicznej potrzeby (wojna, pandemia, klęska żywiołowa) i jako modlitwa zamykająca procesje pielgrzymkowe.