Biblioteka modlitw

Nabożeństwo Pięciu Pierwszych Sobót zostało wyraźnie poproszone przez Najświętszą Maryję Pannę siostrę Łucji dos Santos w Pontevedrze 10 grudnia 1925 roku. Maryja obiecała: «Wszystkim, którzy w ciągu pięciu miesięcy w pierwszą sobotę wyspowiadają się, przyjmą Komunię Świętą, odmówią Różaniec i towarzyszą mi przez piętnaście minut rozważając tajemnice Różańca, z zamiarem zadośćuczynienia mi, obiecuję pomóc w godzinę śmierci ze wszystkimi łaskami niezbędnymi do zbawienia». W Polsce — kraju szczególnie maryjnym — nabożeństwo jest praktykowane jako uzupełnienie nabożeństwa do Niepokalanego Serca.

Niepokalane Serce Maryi · Matka Boża Fatimska

Ofiarowanie poranne jest fundamentalną codzienną modlitwą Apostolstwa Modlitwy — katolickiego ruchu duchowego założonego w 1844 roku przez jezuitę księdza François-Xaviera Gautreleta w Vals we Francji, przemianowanego w 2015 roku przez papieża Franciszka na Światową Sieć Modlitewną Papieża. Centralna intuicja ruchu jest prosta, ale przemieniająca: każde zwykłe działanie dnia katolika — praca, nauka, rozmowa, posiłki, zmęczenie, radość, cierpienie, nawet sen — może być ofiarowane Bogu jako celowy akt miłości, przekształcając cały dzień w jeden trwały akt modlitwy. Ofiarowanie poranne jest aktem, który dokonuje tego ofiarowania, odmawianym jako pierwsza rzecz po przebudzeniu, zanim dzień przejmie kontrolę. Tradycyjny tekst — skomponowany pod koniec XIX wieku w broszurach dewocyjnych Apostolstwa i udoskonalony przez kilka wersji zatwierdzonych przez papieży — umieszcza ofiarowanie dnia «przez Niepokalane Serce Maryi» (maryjne pośrednictwo, które ujmuje życie katolickie jako synowskie) i łączy je «ze Świętą Ofiarą Mszy świętej na całym świecie» (tak że ofiarowanie dnia gromadzi się w ofierze eucharystycznej sprawowanej w jakiejś katolickiej parafii gdzieś na ziemi w każdej minucie każdej godziny). Co miesiąc papież publikuje konkretne uniwersalne intencje modlitewne przez Światową Sieć Modlitewną Papieża. Ofiarowanie poranne jest także potężną modlitwą wstawienniczą za konkretną osobę: chorego członka rodziny, dorosłego dziecka, które odeszło od wiary, rodzica zmagającego się z uzależnieniem, każdego, czyja sytuacja jest stale obecna w sercu proszącego.

Ofiarowanie cierpienia — katolicka praktyka jednoczenia własnego cierpienia fizycznego, emocjonalnego lub duchowego z krzyżem Chrystusa w intencji wynagradzającej — jest jedną z najgłębszych duchowości katolickich. Nie jest masochizmem; nie jest obojętnością na cierpienie. Jest teologiczną prawdą, że cierpienie ludzkie zjednoczone dobrowolnie z cierpieniem Chrystusa uczestniczy w ekonomii zbawienia. Święty Paweł sformułował to w Kol 1,24: «Dopełniam w moim ciele to, czego nie dostaje udręk Chrystusa». Święty Jan Paweł II w Salvifici Doloris (1984) — napisanej krótko po wyzdrowieniu z zamachu — pogłębił tę teologię: cierpienie ofiarowane staje się skuteczną modlitwą. W Polsce duchowość cierpienia ofiarowanego ma głęboką tradycję, szczególnie u świętego Maksymiliana Kolbego i siostry Faustyny.

Chrystus Ukrzyżowany · Matka Boża Bolesna

Simbang Gabi — dosłownie «Nocna Msza» w filipińskim — to seria dziewięciu poranek katolickich Mszy świętych na Filipinach od 16 do 24 grudnia w przygotowaniu do Bożego Narodzenia. Tradycja sięga XVII wieku, gdy augustianie i dominikanie hiszpańscy misjonarze sprawowali poranne Msze święte (o świcie, około 4:00 rano), aby rolnicy i rybacy filipińscy mogli uczestniczyć przed rozpoczęciem pracy. Popularna obietnica — ukończenie dziewięciu Mszy ciągłych zapewnia konkretną intencję — jest dewocyjna. Filipińska diaspora w Polsce, choć mała, świętuje Simbang Gabi w niektórych parafiach na zaproszenie filipińskich katolików.

Dzieciątko Jezus · Święta Rodzina

Modlitwa o godzinie trzeciej — zwana również Godziną Miłosierdzia lub Godziną Wielkiego Miłosierdzia — została dana przez Jezusa świętej Marii Faustynie Kowalskiej w objawieniach Bożego Miłosierdzia zapisanych w jej Dzienniczku: Miłosierdzie Boże w mojej duszy. Jezus pouczył Faustynę, że godzina 15:00 każdego dnia — godzina Jego śmierci na Kalwarii — ma być czczona jako Godzina Wielkiego Miłosierdzia, w której krótki akt modlitwy uzyskuje nadzwyczajne łaski. Dokładna obietnica, zapisana w Dzienniczku Faustyny (wpis 1320): «O trzeciej godzinie błagaj mojego miłosierdzia, szczególnie dla grzeszników; i choćby przez krótki moment zanurz się w mojej Męce, szczególnie w moim opuszczeniu w chwili konania. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla całego świata… W tej godzinie nie odmówię niczego duszy, która prosi mnie przez wzgląd na moją Mękę». Godzina odpowiada dziewiątej godzinie dnia żydowskiego w chronologii ewangelicznej (Mk 15,34) — godzinie, w której «Jezus zawołał donośnym głosem… i oddał ducha» (Mk 15,37). Modlitwa o godzinie trzeciej jest najprostszą i najbardziej dostępną formą nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia — znacznie krótszą niż koronka, dostępną dla każdego, kto może zatrzymać się na trzydzieści sekund w godzinie śmierci Chrystusa. Jest to modlitwa, którą tradycja katolicka umieszcza w sercu dnia dla tych, którzy nie mogą odprawić pełnej Godziny świętej, którzy nie mogą odmówić koronki, którzy są w pracy lub w szkole lub przy łóżku szpitalnym. Nabożeństwo było tłumione przez wiele lat (ten sam okres, gdy pisma Faustyny były pod prowizoryczną restrykcją), ale papież święty Jan Paweł II kanonizował Faustynę 30 kwietnia 2000 roku i ustanowił Niedzielę Bożego Miłosierdzia świętem dla Kościoła powszechnego. Modlitwa o godzinie trzeciej jest teraz odmawiana codziennie w niezliczonych katolickich domach, wspólnotach zakonnych, kapelaniach szpitalnych i w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach w Krakowie.

święta Maria Faustyna Kowalska

Akt zawierzenia Jezusowi przez Maryję — zwany także Maryjnym Niewolnictwem — jest praktyką duchową usystematyzowaną przez świętego Ludwika Marię Grignion de Montfort (1673-1716) w jego dziele Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny. Montfort, francuski misjonarz i kaznodzieja, nauczał, że całkowite zawierzenie Synowi dokonuje się najpełniej, gdy przechodzi przez maryjne pośrednictwo Matki. Zawierzenie składa się z intensywnego przygotowania trzydziestu trzech dni podzielonego na cztery fazy (oczyszczenie z ducha świata, poznanie siebie, poznanie Maryi, poznanie Chrystusa) i kończy się w znaczącym święcie maryjnym formalnym aktem zawierzenia. Święty Jan Paweł II dokonał tego zawierzenia w wieku dwudziestu jeden lat i zachował «Totus Tuus» — «Cały Twój» — jako hasło biskupie i papieskie przez całe życie. Polska duchowość maryjna jest głęboko zakorzeniona w tradycji montfortiańskiej, szczególnie przez wpływ Jana Pawła II. Jest to najbardziej polecane nabożeństwo maryjne tradycji rzymskiego katolicyzmu.

Święty Ludwik Maria Grignion de Montfort